فناوری اطلاعات؛ از واحد پشتیبانی تا شریک راهبردی کسبوکار
فناوری اطلاعات از واحد پشتیبانی تا شریک راهبردی کسبوکار سالها قبل، زمانی که فعالیت حرفهای خود را در حوزه فناوری اطلاعات آغاز کردم، نگاه غالب بسیاری از سازمانها به فناوری اطلاعات کاملاً فنی بود. واحد فناوری اطلاعات بیشتر محلی برای حل مشکلات روزمره کاربران، نگهداری تجهیزات، مدیریت شبکه و پاسخ به درخواستهای فنی محسوب میشد. […]
فناوری اطلاعات از واحد پشتیبانی تا شریک راهبردی کسبوکار
سالها قبل، زمانی که فعالیت حرفهای خود را در حوزه فناوری اطلاعات آغاز کردم، نگاه غالب بسیاری از سازمانها به فناوری اطلاعات کاملاً فنی بود. واحد فناوری اطلاعات بیشتر محلی برای حل مشکلات روزمره کاربران، نگهداری تجهیزات، مدیریت شبکه و پاسخ به درخواستهای فنی محسوب میشد.
در آن زمان شاید طبیعی بود که موفقیت یک واحد IT را با تعداد سیستمهای روشن، سرعت شبکه یا تعداد مشکلات حلشده در طول روز اندازهگیری کنیم.
اما به مرور، تجربه حضور در سازمانها و پروژههای مختلف به من نشان داد که مسئله اصلی فناوری اطلاعات هیچگاه صرفاً تجهیزات و نرمافزار نبوده است.
فناوری زمانی ارزش واقعی خود را نشان میدهد که بتواند یک مسئله واقعی سازمان را حل کند.
تغییر نگاه به فناوری اطلاعات
بسیاری از سازمانها هنوز فناوری اطلاعات را یک مرکز هزینه میدانند؛ بخشی که برای خرید تجهیزات، نگهداری زیرساخت و پشتیبانی کاربران به بودجه نیاز دارد.
اما سازمانهای موفق نگاه متفاوتی دارند.
در این سازمانها، فناوری اطلاعات بخشی از تفکر راهبردی مجموعه است.
سؤال دیگر فقط این نیست که:
«چه سروری خریداری کنیم؟»
یا:
«کدام نرمافزار را نصب کنیم؟»
بلکه سؤالهای مهمتری مطرح میشوند:
- چگونه میتوان فرآیندهای سازمان را بهبود داد؟
- چگونه میتوان هزینهها را کاهش داد؟
- چگونه میتوان تصمیمهای مدیریتی را دقیقتر کرد؟
- چگونه میتوان امنیت و پایداری کسبوکار را افزایش داد؟
- چگونه میتوان از فناوری برای ایجاد مزیت رقابتی استفاده کرد؟
اینجاست که تفاوت میان یک واحد IT عملیاتی و یک واحد فناوری اطلاعات راهبردی مشخص میشود.
فناوری اطلاعات؛ ابزار حل مسئله
یکی از اشتباهات رایج در بسیاری از سازمانها این است که ابتدا به سراغ فناوری میروند و سپس به دنبال مسئلهای برای استفاده از آن فناوری میگردند.
در حالی که مسیر درست باید برعکس باشد.
ابتدا باید پرسید:
مسئله سازمان چیست؟
پس از شناخت مسئله، باید بررسی کرد که آیا فناوری میتواند راهکاری برای حل آن ایجاد کند یا خیر.
در تجربه فعالیت در پروژههای مختلف، بارها مشاهده کردهام که خرید یک نرمافزار یا تجهیز جدید الزاماً باعث بهبود عملکرد سازمان نشده است.
گاهی یک سامانه جدید فقط یک فرآیند ناکارآمد را به شکل دیجیتال منتقل کرده است.
دیجیتال کردن یک فرآیند اشتباه، آن را به فرآیندی بهتر تبدیل نمیکند.
نقش مدیر فناوری اطلاعات
با پیچیدهتر شدن کسبوکارها، نقش مدیر فناوری اطلاعات نیز تغییر کرده است.
مدیر فناوری امروز فقط مسئول شبکه، سرورها و نرمافزارها نیست.
او باید بتواند میان سه حوزه ارتباط برقرار کند:
کسبوکار، فناوری و مدیریت
یک مدیر فناوری اثربخش باید بداند:
- اهداف سازمان چیست؟
- کدام فناوری میتواند به تحقق این اهداف کمک کند؟
- چه ریسکهایی سازمان را تهدید میکند؟
- چگونه باید سرمایهگذاریهای فناوری را اولویتبندی کرد؟
به همین دلیل، در سازمانهای پیشرو نقشهایی مانند مدیر ارشد فناوری اطلاعات (CIO) شکل گرفتهاند تا فناوری را در سطح تصمیمهای کلان سازمان مدیریت کنند.
فناوری اطلاعات و مزیت رقابتی
در فضای رقابتی امروز، بسیاری از سازمانها محصولات مشابه، منابع مشابه و بازارهای مشابه دارند.
آنچه میتواند یک سازمان را متمایز کند، توانایی آن در استفاده هوشمندانه از اطلاعات و فناوری است.
برای مثال، در صنعت، فناوری میتواند به موارد زیر کمک کند:
- کاهش توقف تولید
- بهبود مدیریت موجودی
- افزایش کیفیت تصمیمگیری
- کنترل بهتر زنجیره تأمین
در حوزه خدمات نیز فناوری میتواند:
- تجربه مشتری را بهبود دهد.
- فرآیندها را سریعتر کند.
- خدمات جدید ایجاد کند.
بنابراین فناوری اطلاعات زمانی ارزشمند است که از سطح یک ابزار عبور کند و به بخشی از مدل رشد سازمان تبدیل شود.
نگاه اجرایی
تجربه سالهای فعالیت در حوزه فناوری اطلاعات، مشاوره سازمانها و حضور در پروژههای مختلف به من نشان داده است که موفقیت فناوری بیش از آنکه به انتخاب یک ابزار خاص وابسته باشد، به شناخت درست مسئله، طراحی مسیر مناسب و همراهی مدیران سازمان وابسته است.
فناوری بدون راهبرد میتواند تنها هزینه ایجاد کند.
اما فناوری در کنار یک نگاه راهبردی میتواند به یکی از مهمترین عوامل رشد سازمان تبدیل شود.
جمعبندی
آینده متعلق به سازمانهایی نیست که صرفاً تجهیزات بیشتری خریداری میکنند یا نرمافزارهای بیشتری در اختیار دارند.
آینده متعلق به سازمانهایی است که بتوانند فناوری را در خدمت اهداف خود قرار دهند.
فناوری اطلاعات زمانی از یک واحد پشتیبان به یک شریک راهبردی تبدیل میشود که سازمان بداند از فناوری چه میخواهد و چگونه باید آن را در مسیر توسعه خود به کار گیرد.
این مطلب بدون برچسب می باشد.
دیدگاهتان را بنویسید